به آسمان نگاه کنیم.

به نام خدا

خلاقیت ، فکر کردن ، شعر و بطور کلی زیباشناسی ، رابطه مهمی با فضای زندگی داره. من فکر می کنم ، بیشتر فکرهای بزرگ و آثار ماندگار ، علاوه بر این که در شرایط فکری و روانی مناسب و آرام خلق شده اند ، در عین حال به شکل الهام بخشی ، ریشه در فضاهای زندگی شون هم داره. مثلا ، خالق داستان های هری پاتر ، بیشتر ایده هاش رو توی قطار الهام گرفت. یا به خانه تولستوی که   نگاه   می   کنیم   ، می بینیم که در چه شرایط مناسبی از نظر معماری و طبیعت زندگی می کرد. یا نویسندگان و دانشمندانی که در باغ های بزرگ زندگی می کردند. حالا اما ، زندگی های امروز ، قدرت خلاقیت و تفکر رو از آدم ها گرفته. انگار جوری شده که نمی تونن قدرت خلاقیت و تعالی روحی خودشون رو به پرواز در بیارن و مدام در اتاق های تنگ و کوچک ، محصور شدن. غیر از مستندهایی که در این باره ساخته شده ، به نظرم یکی از بهترین نمونه ها برای نشان دادن اهمیت فضا و معماری در بهداشت روان و همینطور در خلاقیت های فکری آدم ها ، معماری های سنتی خودمون هستش. چه معماری های سنتی در روستاهای شمال ایران و چه معماری خانه های سنتی در مناطق مرکزی و کویری ایران. هنوز هم وقتی به برخی از شهرهای حاشیه کویر مرکزی ایران که نگاه می کنیم ، نمونه های با ارزشی از این آرامش رو میشه دید. توی این شهرها ، شهر بصورت افقی گسترده شده و کمتر نشانه هایی از برج ها و ساختمان های بلندمرتبه میشه دید. همین ها خودش میتونه در بهداشت روان آدم ها ، تاثیر مثبتی بذاره. برای همین هستش که باید کاری کنیم که راه   آسمان   رو برای خودمون بازنگه داریم. تا به حال از خودمون پرسیدیم که چقدر به آسمان نگاه می کنیم؟